Ich siedzibą była studnia Urd, święte źródło mądrości i przeznaczenia. Tam, w półmroku splątanych korzeni, Szepczące podlewały drzewo wodą i białym mułem ze studni, by leczyć jego rany i podtrzymywać równowagę świata. Bo gdyby obumarło, los bogów i ludzi również dobiegłby końca.

Każdego dnia przędły złote nici życia. Z ich splotów rodziły się ludzkie losy – delikatne, niekiedy poplątane, a czasem nagle przerwane ostrzem ich nożyc. Norny pojawiały się przy narodzinach, by nadać imię i przeznaczenie każdemu nowemu istnieniu. A gdy nadchodził czas śmierci, jedna z nich przecinała nić życia, kończąc wędrówkę duszy po ziemskim świecie.